Zlatibor je, prema popisu iz 2002-ge godine, imao 19433 stanovnika. Prethodnog popisa, 1991-ve godine, taj broj je iznosio 20793. Gustina naseljenosti varira, a u proseku je nešto manja od 20 stanovnika po km².

Sela koja se nalaze na samom Zlatiboru su: Alin Potok, Bijela Rijeka, Branešci, Burađa, Golovo, Gostilje, Dobroselica, Draglica, Drenova, Željine, Jablanica, Jasenovo, Kobilja glava, Kremna, Kriva Rijeka, Kućani, Ljubiš, Mokra Gora, Mušvete, Negbina, Ojkovica, Rožanstvo, Semegnjevo, Sirogojno, Sjeništa, Stublo, Trnava, Uvac, Šljivovica i dr. Na obroncima Zlatibora, tj. na prelazima ka susjednim planinama - Tari, Ponikvama, Jadoviku, Mučnju - nalaze se sela Bioska, Vrutci, Ravni, Drežnik, Drijetanj, Zbojštica, Kačer, Mačkat, Nikojevići, Ljubanje, Skržuti, Stapari, Tripkova i dr.

Zlatiborcima se nazivaju oni čije porodice su starosedelačke, ili oni čije porodice su doseljene na Zlatibor pojedinačno do XVII vieka i u četiri masovna priliva stanovništva koja su potom usledila. U ovom smislu svi zlatiborci su Srbi pravoslavne veroispovedi. Govore srpskim maternjim jezikom, odnosno njegovim istočnohercegovačkim dijalektom. Zlatiborski govor je spor i razvučen, ali Zlatiborci govore veoma čisto i tečno. Vuk Stefanović Karadžić je odredio upravo zlatiborski govor (to jest istočnohercegovački dijalekat) za osnovu srpskog književnog jezika. Zlatiborci vole pismenost, još je Jovan Cvijić zabilježio da nigde među Južnim Slovenima nema tako mnogo samoukih nego kao kod Zlatiboraca.

Zlatiborski melos potiče iz prapostojbine. Nekada je cela Evropa odjekivala ovakvim arhaičnim zvucima, a sada samo zlatiborske narodne pjesme. One su monotone i razvučene, a Zlatiborci, kad ih pevaju, zatisnu jedno uho. To su tzv. pesme iz vika. Najomiljeniji instrument Zlatiboraca bile su gusle.

Zlatiborci su poznati kao ljudi velikih intelektualnih sposobnosti. Posjeduju duhovitost i lukavstvo, koje upotrebljavaju više iz razonode, a ređe iz koristi. Oni su uvek uspevali drugog da nadmudre. Veoma često u govoru koriste poslovice i šale.

Zlatiborce zovu Starovlasima, po oblasti u kojoj žive (Starom Vlahu), i Erama, imenom koje je doneto iz stare postojbine mnogih zlatiborskih porodica, Hercegovine.

Zlatiborska naselja i kuće



Na Zlatiboru se nalazi najrazvijeniji tip razbijenog sela. Ona zauzimaju ogromne teritorije, ponekad duge po pet-šest kilometara, a diele se na zaseoke. Sela obično imaju više grobalja. Kuće su od borovog i hrastovog drveta, zvane brvnare ili osaćanke. Pravljene su ručnim alatom, ali veoma precizno, i postavljene su na nisku podlogu od kamena. Prozori su malih dimenzija, a vrata obavezno imaju dvoja, na suprotnim zidovima. U kući se nalaze obično dve, mada ponegdje i tri prostorije. Kuhinja, sa ognjištem na sredini, zove se kuća, i u njoj nema ni patosa ni tavana. Iz kuhinje se ulazi u sobu, koja je patosirana i zatavanjena. Pored ovih kuća za življenje, jedno zlatiborsko domaćinstvo je obavezno imalo još pomoćnih zgrada, npr. mlekara, štala i dr. Najljepši i najočuvaniji primerci starih zlatiborskih kuća premešteni su iz svih sela širom Zlatibora u Sirogojno, gdje je napravljen etno muzej pod vedrim nebom.

Zlatiborska naselja:
* Kraljeve Vode (Zlatibor)
* Čajetina
* Alin Potok
* Sirogojno, Drenova, Željine, Trnava
* Rožanstvo
* Gostilje
* Semegnjevo
* Mokra Gora
* Negbina, Draglica, Sjeništa, Jasenovo, Bijela Rijeka, Kućani, Ojkovica, Burađa
* Kremna
* Uvac
* Šljivovica, Branešci
* Jablanica
* Dobroselica
* Mačkat
* Ljubiš
* Vodice

Naselja u opštini Čajetina su:

* Alin Potok
* Branešci
* Golovo
* Gostilje
* Dobroselica
* Drenova
* Željine
* Zlatibor
* Jablanica
* Kriva Reka
* Ljubiš
* Mačkat
* Mušvete
* Rakovica
* Rožanstvo
* Rudine
* Sainovina
* Semegnjevo
* Sirogojno
* Stublo
* Tripkova
* Trnava
* Čajetina
* Šljivovica

Mjesne zajednice u opštini Čajetina su:

* Alin Potok
* Branešci
* Golovo
* Gostilje
* Dobroselica
* Zlatibor
* Jablanica
* Kriva Reka
* Ljubiš
* Mačkat
* Mušvete
* Rožanstvo
* Rudine
* Semegnjevo
* Sirogojno
* Stublo
* Tripkova
* Trnava
* Čajetina
* Šljivovica